Jean Glibert Série 2019-2021

Jean Glibert, Série 2019-2021 #4 © Xavier Delory


Keramis Centre de la Céramique; La Louvière
> 20.06.2021

Het verrassend interessante museum Keramis in La Louvière dat fungeert als een soort architecturale enveloppe rondom een aantal op het nippertje gevrijwaarde indrukwekkende torenhoge ovens – als geheugen en echo aan de ooit bloeiende keramiek-industrie – is een museum dat letterlijk een producerende industriële periode maskeert/ camoufleert. Het is merkwaardig dat de stad La Louvière letterlijk schoon schip maakte van de weidse site van keramische productie die de stad en de regio werk en welvaart verschafte.
De gevel van Keramis is grijs en vertoont een motief dat aanleunt bij camouflage.


Het is een fantastische interventie van kunstenaar Jean Glibert (1938) die ooit als docent veel kunstenaars zoals Jacqueline Mesmaeker, Ann Veronica Janssen en Emilio Lopez-Menchero aanzette om op een objectieve manier om te gaan met kleur, ruimte en ruimtelijkheid in hun respectieve kunstproductie.
De gevel van Keramis is een hoogstandje van kunst-integratie mét het behoud van het hoogste respect voor de eigenheid van de architectuur. Jean Glibert wist met twee uiteenlopende technieken en met de zelfde mortel twee tinten grijs te genereren. Jean Glibert goochelt exact met de traceerbare manier van mortel-aanbreng twee grijs-waarden; licht en donker als een zachte metafoor voor dag en nacht en wat misschien de nacht te verbergen heeft voor de dag.


Het is alsof Keramis is getooid met een zachte vacht die suggereert dat er achter de gevels iets wordt gecamoufleerd/ gemusealiseerd. En inderdaad niet alleen de machtige; overvloedige productie van de welbekende firma Villeroy & Boch wordt hierin geconserveerd én gepresenteerd maar ook de monumentale productiemiddelen, met name de de gigantische ovens voor al dat mooie “aardewerk”.


Jean Glibert is een meester in het zoeken naar verfijnde esthetische evenwichten tussen architectuur, ruimte en kleur; wie herinnert er zich niet zijn memorabele tentoonstelling in 2018 met Ann Veronica Janssens. In de gigantische zalen van MACS Hornu wist Jean Glibert een eenvoudige geo-vorm in de kleuren zwart, rood en wit, ruimtelijk te laten kantelen waarbij de bezoeker werd meegezogen in een voortgang van kleuren die beweging en tijdverloop “materieel” zichtbaar stelden.


Ann Veronica Janssens stelde twee van haar fietsen ter beschikking met volle spiegelende wielen zodat de reflectie van Gliberts kleuren van die enorme, statische muurschildering in de voorbijrijdende .. spiegelende fietswielen – de wandelend-flanerende bezoekers confronteerden met fractie-fragmenten van kleur. Het betrof zeer korte kleur-ervaringen die als het ware formeel refereerden aan het versplinterd fixeren van snelheid en beweging bij het futurisme.


De interesse van het objectief waarnemen van situaties is een merkwaardige verdienste van Jean Glibert die ook oog houdt voor het gebruik van industriële materialen en verven.
Wellicht heeft die blijvende interesse van doen met zijn jonge leven dat op het vlak van kunst werd gekenmerkt door minimalisme en concept. Wellicht ook door het oeuvre van de Amerikaan Robert Mangold die zijn vroege schilderijen beperkte tot het gebruik van zogezegde neutrale “administratieve” kleuren, zoals bij de vale kleur van toen-tijdse enveloppes en mappen.


Het is erg mooi dat Jean Gilbert nu recent werk kan tonen in museum Keramis waarvan hij het uitzicht van de gevel kon bepalen.
Het recente werk is heel eenvoudig; hij gebruikt industrieel bruinig kraft-papier waarop aan één kant een industrieel teerlaagje is “gedrukt” en waarbij de smalle zijkantjes het originele, onbewerkte bruine papier laat zien. Jean Glibert houdt niet van mystificatie; hij ziet schoonheid in de zuivere industriële materie en gebruikt die aanwezige schoonheid om erop verder te werken als een huisschilder, niet als een kunstschilder die in tegenstelling tot Jean Glibert, een doek beschouwt als een arena waarin gestreefd wordt naar harmonie of des-harmonie tussen kleur en vorm.
Jean Glibert werkt met eenvoudige hulpmiddelen zoals ontkleurende solventen en gebruikt bijvoorbeeld plamuurmessen waarmee hij op een onpersoonlijke wijze (= zonder het nalaten van persoonlijke sporen van uitvoering) geometrische figuren trekt doorheen het ondoordringbare teeroppervlak. De vormelijke verschijningsvorm van de figuren verhouden zich tot de reikwijdte/breedte van het formaat van bijvoorbeeld het gebruikte plamuurmes.


Het resultaat van een materiële handeling op het papier is verbluffend en benadert zelfs de notie en omschrijving “subliem”.
Jean Glibert presenteert tal van deze flinterdunne papieren werken met magneetjes tegen de betonnen muren van het museum. Wie erlangs wandelt ziet de kleuren en vormen leven, vibreren en transformeren. Dit is geen schilderkunst; dit werk gaat over het oordeelkundig manipuleren van bestaande industriële materialen met al even onpersoonlijke industriële middelen om oppervlaktes te genereren die absoluut geen effecten nastreven, maar visuele beelden die ontstaan zijn vanuit de in se als ‘schoon’ ervaren producten die vooral ‘ergens anders’ met name in de de bouw-sector worden ingezet.
Woorden staan uiteraard in de schaduw van deze werken die nauwelijks kunnen worden gefotografeerd; het zijn kunstwerken met een grote weerstand voor reproductie.


Het recente werk van Jean Glibert is een oefening in het percipiëren van kleur dat subliem verandert bij telkens andere licht-invallen en bij de wandel en handel van de voorbij lopende mens.
Op een enorme tafel zijn talrijke uiterst kleine geo-tekeningen ordelijk uitgestald. Het is als een zee van oefeningen van hoe vormen zich eindeloos kunnen variëren in een soort ‘conceptuele’ vignetten, eventueel bruikbaar voor ander aankomend/toekomstig werk.
Deze tafel maakt grote indruk en toont nogmaals aan dat Jean Glibert zijn smaak beperkt tot het  meerstemmig maken van eenvoudige geometrische figuren.
Het is in de eenvoud van aanpak waarin de ongrijpbare schoonheid ontkiemt in het oeuvre van Jean Glibert, die voluit gebruik maakt van commercieel beschikbare materialen om er uiteindelijk een draai aan te geven die woorden-loze schoonheid oplevert.

Luk Lambrecht.

Soyez le premier à commenter

Poster un Commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée.


*


Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur comment les données de vos commentaires sont utilisées.