Plastic Roses Never Wither

Lisa Vlaemminck

Galerie Rodolphe Janssen

Brussel

> eind juni

De schilderkunst floreert vandaag. Een retour naar een frivole manier van schilderen waarin het ontwapenend-verhalende  en verbaasde kijken het overneemt van andere picturale tendensen die een meer reflexieve manier van stimulerend kijken en denken uitlokken – neemt vandaag stilaan de gevestigde en bevestigde scholen over rond kunstenaars zoals Luc Tuymans en Michael Borremans. Een nieuw licht en luchtig narratief neemt het over waarin de fascinatie voor een soort Ensoriaanse echo-beeldtaal de vrije loop krijgt.

Lisa Vlaemminck (1992) is één van de weinige jonge schilders die pogingen onderneemt om via een authentieke beeldtaal aansluiting te vinden bij het recente legaat van de schilderkunst. Haar tentoonstelling in galerie Rodolphe Janssen in Brussel  is een verademing omdat ze niet alleen rijtjes schilderijen tegen de muur prikt maar ook ruimtelijk nadenkt met het oordeelkundig ophangen van losjes, vrij in de galerie gesitueerde super-transparante gordijnen bedrukt met kleur-gedempte details uit haar nerveuze, overdrukke schilderijen.

Haar schilderijen zijn in se meesterlijke composities van gewone, banale motieven die zich gelaagd over het beeldvak laten in-kleuren met giftige, haast toxisch-aanvoelende kleuren die tegendraads een vlekkeloze esthetische ervaring dwarsbomen. Ze schildert – in het zog van popart en een schilder zoals de Italiaan Salvo –  artificiële paradijzen waar een mens nooit wil in terecht komen. De kleuren vloeken de kerk uit; de kleuren verschansen zich achter de motieven die heel divers zijn van exotische landschappen tot allerlei stillevens die zich eerder en letterlijk aandienen als “nature morte”. Haar motieven vallen morsdood op het canvas als geheugen van wat ooit was of zal zijn. Uiteraard scheren deze opvallende schilderijen qua oproepen van stemming langs de flanken van ontreddering en vervreemding. Niet in de betekenis van een ‘aha’ herkenbaarheid maar in de perceptie van een visuele confrontatie met een abjecte kijk op een “achterliggende” realiteit, een soort post-apocalyps. Het zijn schilderijen die zich niet instant prijsgeven; het zijn beelden die de aanlokkelijke nadruk leggen bespied te willen worden. Het oog glijdt langsheen de volheid ervan en laat de wijze van schilderen zien en geloven als een perfect accorderen en samen-vloeien met de eerder stuntelig in elkaar gemonteerde composities/taferelen.

Haar nieuwe werk speelt een complex spel met het begrip kitsch; met datgene waarmee de goede smaak snel in conflict komt… de wrijving tussen high en low …  De strijd in de arena van esthetiek voor de trofee van de smaak. En vandaag is dat niet meer eenvoudig te onderscheiden – ook niet in zoals in het recente theater – waar kunst (cultuur…)  zich schaamteloos de smaak van de massa eigen maakt en als het ware klasse-vergelijkend te kijk stelt…

Lisa Vlaemminck maakt composities in bakjes met als inhoud de meest goedkope Made in China / Made in Hong Kong dingetjes die een bepaalde klasse omarmt als een substituut voor dure, onbetaalbare glitter en luxe. Lisa componeert met dit glinsterend materiaal uitbundige composities zoals met nep-diamanten, ogen en andere nep-goud frulletjes die van de wereld een feestelijk fake-gebeuren maken.  Een glinsterende droomwereld; analoog met de adoratie-cultuur rond popsterren. Minutieus weet Lisa Vlaemminck als monnik die bakjes/doosjes te assembleren; ze doorstaan zelfs de vergelijking met verluchte manuscripten…  Eens de assemblage voltooid giet een bedreven ambachtsman er een laag kunsthars over die zo transparant is als het water van een bergriviertje. Lisa conserveert bij wijze van spreken haar assemblages/objecten die ze vervolgens veilig alsof het een schilderij betreft tegen de muur hangt. Wij kunnen deze recente werken ook lezen als vitrines of als met die fameuze bakken met automatische grijpers in een kermisattractie waar het begeerde fonkelende ding telkenmale de grijper ontglipt en meteen ook ons verlangen teleurstellend achterlaat.

Het glashelder kunsthars ver-voorwerpelijkt de assemblage tot een hedendaags relikwie; tot een soort pot aardbeien-confituur waaraan de zuurstof wordt ontzegd via een laagje parafine.

De tentoonstelling bij galerie Rodolphe Janssen is qua presentatie ruimtelijk mooi uitgebalanceerd; de schilderijen en de nieuwe objecten krijgen een flinterdun transparante enscenering via de zigzag gemonteerde gordijnendie de galerie een ander en nieuw leven verleent – een mis-en-scène die het comfort verhoogt bij het kijken én ervaren van haar kunst. Want Lisa geeft onze ogen rijkelijk de kost…

Luk Lambrecht

www.rodolphejanssen.com

Soyez le premier à commenter

Poster un Commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée.


*


Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur comment les données de vos commentaires sont utilisées.